خداحافظ سرباز وطن

انتشار در۴ تیر ۱۳۹۵ ساعت ۹:۴۸ ق.ظ سرویس:مطلب شما بدون دیدگاه 13 بازدید

خداحافظ سرباز وطن

در سوگ ۲۰ سرباز وطن كه در حادثه جاده اي جان باختند

كرامت الله بلوچي/ جويم: دریغ و درد و هزاران آه و افسوس… بی احتیاطی راننده و… خرابی جاده… ووو؛ نه… اصل موضوع! مسؤلین مربوطه اند… که هرکجای این عالم خاکی بود تاکنون استعفای خود را تقدیم و رفته بودند… در هر نقطه ای از گستره ی این کره خاکی و باهر دین و مذهب و مسلکی ریاست شان رها و رفته بودند. تنها با داشتن ذره ای وجدان… اما

اما اینجا ايران است و همه مدعی مسلمانی…! وهمه..!

قریب۴۰ساعت پیش، ۲۰دسته گل، ۲۰ یادگار پدر و مادرهایی که اینان عصای دست آینده شان بودند، ۲۰ امیدوار به آینده و طالب و محق زندگی کردن.

۲۰سرباز وطن پرپرشدند… آنهم غریبانه!

غریبانه درخاک خود؛ غریبانه ازاینکه اگر یکنفر درفلسطین، سوریه، لبنان، بحرین ویمن عربستان و حتی امریکای لاتین کشته می شد….

تا ساعتها برنامه ممتد تلویزیونی داشتیم و صدا و سیما به احسن وجه و با آب وتاب بمقدار! به آنها می پرداخت.

غریبانه بدین خاطر که اینان درسکوت رسانه ای پرکشیده و پدر و مادران وخانواده شان را به عزا نشاندند… دریغ از یک گزارش و پیگیری، بهنگام و قاطع. انگارکه کسی در این وادی نیست. انگارهمه خوابیم و خوابند!

تنها یک گزارش حادثه ای ساده به همراه یک عکس از اتوبوس! آنهم در سانه ای که ملی آش می خوانند! البته که ملی است اما… اما نه برای سربازان وطن!

رسانه ای که شب و روز دغدغه اش کشورهای عربی است، انگار در ایران هیچ کس مشکلی ندارد و هر مشکلی است در فرای مرزهاست، اگر یک دانش آموز در یک مدرسه آمریکا چاقو کشی کند چند ساعت تمام شبکه های ایران به این موضوع می پردازند اما در ایران چند معلم بدست دانش اموز کتک خورده یا معلمی کشته می شود اما باز انگار همه دراین رسانه خوابند!

همین چند روز قبل باز معلمی همراه با همسر خود در خیابان ترور شد، پدری دختر خود را درخیابان با گلوله کشت اما مثل اینکه این رویدادها در ایران عادی و در کشورهای عربی و اروپایی فاجعه است! مرگ حق است اما برای همسایه!

حدود ۱۹ سرباز در یک روز در دو سانحه ی رانندگی می میرند و به راحتی افتادن برگ گلی در باد از نفس زندگی می افتند! شاید این اتفاق در هر جای عالم می افتاد به این سادگی ازآن نمی گذشتند!

همین دیشب درتسلیت به دوستی می خواندم که یکی از آنان تک فرزند خانواده است وتنها نان آور آنان وتنها عصایی که پدر و مادر برای پیري شان چشم به آن دوخته بودند!

رسانه های شان همچو کبک سر را زیر برف نمی بردند و این فاجعه فقط به یک تیتر حوادث تبدیل نمی شد تا شاید آنهایی که برای کشته شدگان پاریس شمع روشن کرده بودند برای هم وطنان جوان خود هم این کار را می کردند.

شاید گریبان چاک کنان اعدام «شیخ نمر» اینجا هم گریبان را می گرفتند نه که چاک… و شاید شاعران گزافه گوی ستاینده خال و خط و هزاران به به و چهچه!

برای دختران نا امید شده چشم انتظار یار سربازشان هم چیزی می سرودند و شاید… و دهها شاید دیگر.

اما سرباز مگر چه ارزشی دارد؟ فیش حقوق ماهیانه اش تنها۷۰هزار تومان! و شاید ارزش جانش به همين مقدار است که همه ساکتند… که اگر بجای ۷۰تومان،۷۰میلیون بود شاید هرگز نمی مرد!

خدا حافظ برادر سربازم اینجا کسی ککش هم نمی گزد برایت؛ جز خانواده ی داغدارت جز رفیق بی برادر شده ات و جز دخترکی که بخت سفیدش سیاه شد. خدا حافظ سرباز وطن…