شبي با «حامد زماني» و موسيقي هسته اي اش!

انتشار در۲۳ فروردین ۱۳۹۵ ساعت ۱۲:۵۶ ق.ظ سرویس:مطلب شما بدون دیدگاه 32 بازدید

شبي با «حامد زماني» و موسيقي هسته اي اش!

حبيب مقيمي/ صحبت نو: مجري برنامه گفت: شهدا رفتند تا ما شاد بمانیم تا لبخند بر لبان هر ایرانی به یمن امنیت نقش ببندد. راست می گفت و ما با شادی این بار به افتخار شهدای گرانقدر دست زدیم.
۱) شادی موهبتی گرانبهاست که به هر بهانه ای حتی بی بهانه هم که به بار بنشیند خجسته است و جای شکرش باقی است. چه انرژی هسته ای باشد چه پیروزی تیم ملی. این ها را که گفتم مقولاتی است که پای یک شادی ملی در میان است و همه ی افکار و اندیشه ها از آن شادمانند. این بار یک بهانه ی ملی یعنی انرژی هسته ای پای جشن و شادی را به این شهر باز کرد و صدشکر که ساعتی مردم را شاد دیدیم و لبخند بر لب. تا باشد شادی سرور. از این دیدگاه کار ارزشمند برگزار کنندگان جشن پیروزی که به یمن روز انرژی هسته ای بر پا شده بود را می ستاییم و از این که به این باور رسیده ایم که از هر جایگاه و طیف و تفکری که باشیم می توانیم از توانایی ها و امکاناتمان در جهت بهره مند سازی انسان ها استفاده کنیم و دسته کم یک روز خوب برایشان بسازیم، شادشان کنیم و حامی شادی هایشان البته از نوع مجازش باشیم خرسندیم.

این حرکت ارزشمند را به فال نیک می گیریم و در انتظار شادی های دوباره می مانیم. اما نگاهی عمیق تر به چند و چون برگزاری این جشن لزوم بیان نکاتی را واجب می نماید. آنچه پس از پایان این جشن ذهن جستجوگران را به خود مشغول داشت این نکته بود که ما به جشن کدام پیروزی هسته ای نشسته ایم. این موضوعی بود که در این جشن پلاک دار معلوم نشد. از شواهد و جزییات این جشن پیدا بود که نام این جشن باید چیز دیگری باشد مثل «فصل ایستادگی».

مناسبات سالهای اخیر در زمینه ی هسته ای به پیروزی هایی انجامیده که هر کدام را می توان به عنوان پیش فرض نیت برگزار کنندگان این جشن قلمداد کرد. اول اینکه رسیدن به فناوری هسته ای حاصل تلاش سالهای سال متخصصان این کشور بود و پیروزی های این نزدیکی ها که به حفظ این فناوری در مقابل زیاده خواهی مخالفان انجامید و در قالب برجا از سوی رهبر معظم انقلاب تایید شد. باید گفت هر دوی این مباحث در طول یکدیگرند و آن مهر تاییدی بر این. البته من و بسیاری دیگر شاید با این نگاه به شادی در این جشن نشسته ایم که نیت برگزار کنندگان به راه اندازی جشنی است برای پاسداشت تمام تلاش ها و دشواری هایی که همه ی مسئولان در دستیابی به این پیروزی ها به جان خریدند. و این که افرای با عنوان نیروهای بسیجی در محور این برنامه قرار گرفته اند هرگز مبادا تصور ما را نسبت به حسن نیت در لحاظ کردن هر دو پیروزی خدشه دار نماید و اندیشه ی تصاحب مدارانه به ذهن متبادر کنند.

در این میان اگر نام و نشانی از به ثمر رسانندگان پیروزی های هسته ای به میان می امد بی شک شادی مان فراگیرتر می شد و جشن ما کاملتر. قصد من بیان نام خاصی نیست. دوست داشتیم همین قدر از محمود احمدی نژاد به عنوان مبتکر نام گذاری این روز می شنیدیم که از روحانی و ظریف و دیگران به عنوان مبارزان عرصه ی گفت و گو و حفظ این دستاورد ملی. البته شکی نیست که شهدای هسته ای قهرمانان بی رقیب این عرصه اند و نامشان تا ابد برفراز هر افتخاری در این سرزمین می درخشد.

۲) حامد زمانی نامی آشنا برای علاقه مندان به موسیقی به ویژه موسیقی حماسی است. حضور او بی شک سهم بسیاری در شادمانی مردم داشت و با اشعار حماسی اش ما را به یاد حاج صادق آهنگران آن روزها می انداخت. اما حالا با نواهایی دیگر و در عرصه هایی نو و بیراه نیست که لقب آهنگران مدرن را برای حامد زمانی برگزینیم. اینکه ما در کشور، خواننده ای حماسی داریم که موسیقی هایش را مردم می شناسند و آن را گاه و بی گاه زمزمه می کنند جای بسی خوشحالی است. حضور حامد زمانی با نوع اجرا و تنظیم آهنگ هایش نشان می دهد که در شاد ترین لحظات و با شادترین آهنگ ها هم می توان شور حتی از نوع انقلابی اش آفرید. شاید بسیار هم تاثیرگذارتر و ماندگار تر. پس بخشی از آرمان ها و حرف های انقلابی می تواند با ابزارهایی مثل موسیقی، آن هم از شادترین نوع آن به گوش جهان برسد. پس دست زدن و شادبودن در محیطی معقول البته منافاتی با انقلابی بودن ندارد و بدیهی است این حق برای دیگران هم با سلیقه های سالم گوناگون، محفوظ خواهد بود.
۳) یک گلایه از برگذار کنندگان این مراسم که انرا به حساب برداشتن بار از دل بگذارند. در برگزاری این جشن ها نکاتی به باریکی مو هست که تصورات را نسبت به نیت برگزار کنندگان رقم می زند. دعوت از طیف های گوناگون برای شرکت در این جشن نکته ی مثبت و ارزشمندی است که نباید از آن چشم پوشید. در این میان حضور عکاسان و خبرنگاران با سلیقه های گوناگون جلب توجه می کرد و باعث مسرت بود. اما ممانعت از حضور عکاسانی خاص برای تهیه گزارش تصویری از جلوی جایگاه و در همان زمان اجازه دادن به دیگران برای عکاسی آزاد از این مراسم نکته ای بسیار آزار دهنده بود که البته باید آنرا به حساب بی توجهی عوامل اجرایی گذاشت و سیاست از پیش تعیین شده ای را از سوی برگزار کنندگان این مراسم متصور نشد. امید که چنین باشد به هر روی برگزاری این جشن در روزهای اغازین سال ۹۵، رخداد مبارکی بود که ادامه این مسیر بی حب و بغض ها و بیان روشن حقیقت ها گره از پیشانی وحدت می گشاید و ما را صبح به صبح به طلوع شادمانی و ارزش های دینی و انسانی نزدیک تر می کند. تا باد چنین بادا

ديگر يادداشتهاي اين نويسنده:

برآمدگان از اجتماع

افسوس! چنين حرمت انسان بشكستند